WIGIERSKI PARK NARODOWY

  

  

Proszę chwilę zaczekać, wczytuję ilustracje

   

 

      Praktyczny przewodnik dla odwiedzających Wigierski Park Narodowy

Strona główna WPN

  

  

  

  

  

 

OGÓLNIE O PARKU

 

 

Wigierski Park Narodowy, utworzony 1 stycznia 1989 roku, położony jest w północno-wschodniej Polsce, w województwie podlaskim. Jego powierzchnia wynosi około 150 km². Lasy zajmują 63% powierzchni parku, wody 19%, grunty rolnicze 15%, tereny zurbanizowane 3%. Podstawowym celem istnienia Wigierskiego Parku Narodowego jest ochrona przyrody i krajobrazu. Na obszarach objętych ochroną czynną prowadzone są prace zmierzające do przywrócenia właściwego stanu zasobów przyrodniczych. Część ekosystemów objęto ochroną ścisłą, zapewniającą warunki dla niezakłóconego przebiegu procesów przyrodniczych. Obszary wiejskie podlegają ochronie krajobrazowej. Ochroną czynną objęto około 76% powierzchni parku, krajobrazową prawie 20%, ścisłą nieco ponad 4%.

Rzeźba terenu północnej i południowej części WPN-u jest zróżnicowana. Obszary na północ od jeziora Wigry, znajdujące się w zasięgu Pojezierza Wschodniosuwalskiego, są pagórkowate. Tereny na południe od Wigier leżą na Równinie Augustowskiej, której powierzchnia jest płaska lub lekko sfalowana. Największym bogactwem parku są wody. Charakteryzują się one dużą różnorodnością oraz wysokimi walorami przyrodniczymi. „Sercem parku” są Wigry, największe i drugie pod względem głębokości jezioro na Suwalszczyźnie. Wokół niego leży 41 innych jezior, z których na szczególną uwagę zasługują niewielkie śródleśne jeziorka zwane sucharami. Przez park przepływa rzeka Czarna Hańcza. Jej dolina, a także doliny innych rzek – Wiatrołuży, Maniówki, Kamionki, mają wysoką wartość przyrodniczą i dlatego zostały objęte ochroną ścisłą. Bogactwo ekosystemów wodnych zadecydowało o tym, że w 2002 roku park został wpisany na listę Konwencji Ramsarskiej, na której znajdują się obszary wodno-błotne o międzynarodowym znaczeniu.

   Wigierski Park Narodowy to jednak przede wszystkim lasy. Dominują w nich sosny i świerki. Ważnym kierunkiem w czynnej ochronie lasów jest prowadzenie prac pielęgnacyjnych w najmłodszych drzewostanach i zapewnienie właściwych warunków dla ich rozwoju. Prowadzone są też zabiegi ograniczające liczebność owadów powodujących masowe zamieranie drzew.

   Flora Wigierskiego Parku Narodowego jest niezwykle interesująca, wystarczy choćby wspomnieć o 18 gatunkach będących reliktami z okresu ostatniego zlodowacenia. Również 18 gatunków storczyków występujących w parku potwierdza bogactwo jego świata roślin.

   Wśród ssaków na szczególną uwagę zasługuje bóbr europejski – gatunek, który dzięki objęciu ochroną gatunkową i rezerwatową został uratowany przed wyginięciem. obserwowane są także wilki, rysie oraz zając bielak.

    Skutecznie utrzymywane są populacje sielawy i siei – ryb planktonożernych, charakterystycznych dla głębokich, chłodnych i dobrze natlenionych jezior. Dzięki zarybieniom do wód parku powróciły gatunki – troć jeziorowa i sum, które występowały tu w przeszłości i z różnych przyczyn wyginęły.

   Ogromne jest bogactwo ptaków wodnych, z których wymienić należy umieszczone w czerwonej księdze szlachara i bąka. W powietrzu często widywany jest ogromny bielik. Oprócz pięknej przyrody i malowniczych krajobrazów, atrakcją Wigierskiego Parku Narodowego są również interesujące obiekty kultury materialnej. Najcenniejszym zabytkiem jest pokamedulski zespół klasztorny w Wigrach. Pięknie położony na półwyspie wyróżnia się w krajobrazie okolicy. We wsiach w parku i jego otulinie można jeszcze napotkać interesujące przykłady tradycyjnego budownictwa. Są to w większości budynki drewniane, choć spotyka się też obiekty wykonane z gliny. Interesującą architekturę prezentują niektóre leśniczówki i gajówki. Ciekawym obiektem technicznym jest leśna kolejka wąskotorowa, przystosowana współcześnie do przewozów turystycznych.

  

  

 

 

 

  

Dalej

  

  

  

© Wigierski Park Narodowy

Projekt i wykonanie: KAJA