Proszę chwilę zaczekać, ładuję zdjęcia ...

       

Strona główna

  

kliknij, aby powiększyć

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

RYBY

  

  

Zespół jezior wigierskich tworzy szczególny zespół ekosystemów wodnych, zasiedlonych przez liczne gatunki ryb. Interesująca jest typologia rybacka wód parku, oparta na podstawie charakterystycznego składu gatunkowego ryb oraz wybranych elementów środowiska, takich jak: głębokość, ukształtowanie dna czy charakter roślinności. Występują tutaj jeziora sielawowe, leszczowe, linowo-szczupakowe, karasiowe oraz jeziora typu suchar. Także rzeki posiadają bardzo ciekawy, zróżnicowany rybostan.

   

W wodach parku występuje 31 gatunków ryb, co stanowi ponad 50 % słodkowodnej rodzimej ichtiofauny Polski. Pięć z nich: piskorz, koza, śliz, różanka oraz strzebla potokowa, należy do gatunków chronionych. Koza, piskorz i różanka znalazły się na liście gatunków Natura 2000.

   

Skład gatunkowy ryb w poszczególnych zbiornikach wodnych jest odmienny. Największe zróżnicowanie ryb spotkamy w jeziorach sielawowych, czego najlepszym przykładem są Wigry z 26 gatunkami. Jezioro to słynie z sielawy, siei i troci jeziorowej, ryb należących do rodziny łososiowatych. Towarzyszą im stynka i miętus. Wszystkie te gatunki są charakterystyczne dla wód czystych, głębokich i dobrze natlenionych. W jeziorach leszczowych (Krusznik i Muliczne) spotkamy ryby o znacznie mniejszych wymaganiach środowiskowych, dominuje tutaj leszcz, płoć, wzdręga, lin i ukleja. W płytkich zbiornikach z dobrze rozwiniętymi łąkami podwodnymi znakomite warunki do życia mają lin i szczupak. Jeziorami linowo-szczupakowymi są np. Królówek i Omułówek. Skrajnie niekorzystne warunki do bytowania ryb panują w jeziorach karasiowych i sucharach. Występuje tu zjawisko przyduchy – długotrwałego deficytu tlenowego skutkującego okresowym śnięciem ryb. Mieszkańcami tych zbiorników są najczęściej najodporniejsze karasie, rzadziej okonie i płocie; niektóre suchary są bezrybne. Przykładami bardzo płytkich jezior karasiowych są Przetaczek i Błotniste.

   

Równie bogaty rybostan posiadają rzeki. Wody te są jednak trudne do sklasyfikowania pod względem typologii rybackiej ze względu na swój zróżnicowany charakter. Jedynie Czarna Hańcza posiada odcinki należące do krainy pstrąga oraz leszcza, pozostałe rzeki nie poddają się typowej klasyfikacji. Wody płynące zasiedlają gatunki typowo rzeczne oraz ryby wielośrodowiskowe. Pierwsze to prądolubne pstrągi i strzeble potokowe oraz jazie, klenie, jelce i ślizy. Drugie to pospolite ryby karpiowate, okoniowate i ciernikowate, jak: płocie, krąpie, ukleje, leszcze, okonie i cierniki.

   

Skład gatunkowy ryb odławianych w jeziorach położonych na terenie parku w ostatnim półwieczu ulegał zmianom. Od końca lat 50. ubiegłego wieku do początku lat 90. gwałtownie obniżyła się w odłowach ilość stynki, zmalała liczebność sielawy, siei i szczupaka. Wpływ na to miał wzrost żyzności jezior oraz sposób prowadzenia gospodarki rybackiej. W tym samym czasie wzrosła liczebność ryb karpiowatych, głównie płoci i leszcza.

   

Park w 1993 roku przejął od Państwowego Gospodarstwa Rybackiego kontrolę nad wodami, zmieniając dotychczasowe gospodarowanie rybostanem. W wodach czynnie chronionych priorytetem stało się odtwarzanie różnorodności gatunkowej zespołów ryb, utrzymanie i kształtowanie właściwej ich liczebności, zwalczanie kłusownictwa i dostosowywanie zasad użytkowania wód do potrzeb ich ochrony.

   

Park, dzięki prowadzonym zarybieniom, doprowadził do przywrócenia występowania w Wigrach troci jeziorowej i suma. Restytucja obydwu gatunków powiodła się. Odłowy kontrolne znakowanych troci oraz przypadkowe złowienia sumów wskazują na dobre tempo wzrostu ryb i potwierdzają ich powrót do fauny Wigier. Programem zarybień objęto również rzekę Czarną Hańczę, w której poprzez zarybienia „wzmocniono” populację pstrąga potokowego. W ostatnich latach zwiększono także populację lina w jeziorach Wigry i Pierty.

   

Park przywrócił w Wigrach wysoką liczebność szczupaków poprzez zarybienia i ograniczenie odłowów. Ryby drapieżne bardzo istotnie wpływają na funkcjonowanie całego jeziora i pośrednio mogą decydować o jakości jego wód. Szczupak pożera małe ryby, które odżywiają się skorupiakami unoszącymi się w toni wodnej. Część tych skorupiaków, głównie wioślarek, odfiltrowuje z wody drobne cząstki, w tym wiele komórek glonów. Jeśli skorupiaki te nie są zjadane przez ryby, jest ich więcej, a co za tym idzie, usuwają one więcej zawiesin i woda staje się bardziej przejrzysta. Ma to ważne konsekwencje dla jeziora. Na przykład docierające głębiej światło umożliwia rozwój roślinności wodnej porastającej dno. Efekty prowadzonej przez park biomanipulacji wspomagają rybackie odłowy ryb odżywiających się planktonem.

   

Materiał zarybieniowy pochodzi głównie z parkowej wylęgarni ryb w Tartaku oraz kupuje się go od innych podmiotów rybackich. Z ikry pozyskanej od tarlaków pochodzących z własnych akwenów i poddanej inkubacji uzyskuje się wylęg sielawy, siei i szczupaka. Prowadzi się tu także kontrolowany podchów narybku suma. Park świadczy usługi wylęgarnicze innym rybackim użytkownikom wód, co przyczynia się do utrzymania dobrej kondycji populacji ryb w innych jeziorach Suwalszczyzny.

   

Pozytywne rezultaty zmian w zespołach ryb są widoczne, wzrosła liczebność sielawy i ryb drapieżnych, szczególnie szczupaka. Jednocześnie zmniejszył się udział ryb karpiowatych (płoci, krąpia, leszcza i uklei) negatywnie wpływających na biocenozy wodne.

   

Ochronie ryb sprzyjają obowiązujące w parku zasady amatorskiego połowu ryb. Wody parku są doskonałymi łowiskami wędkarskimi. W Wigierskim Parku Narodowym udostępniono wędkarzom 7 jezior: Wigry, Pierty, Omułówek, Leszczewek, Mulaczysko, Czarne koło Bryzgla, Czarne koło Gawrych Rudy oraz trzy odcinki Czarnej Hańczy. Wędkarze wybierający się tutaj na ryby mogą liczyć na niezwykłą przygodę, obcując z naturą i pięknem krajobrazu.

  

  

  

     

dalej