Proszę chwilę zaczekać, ładuję zdjęcia ...

       

Strona główna

  

kliknij, aby powiększyć

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

  

OCHRONA LASÓW

  

  

Prawie wszystkie lasy parku (ponad 97% ich powierzchni) chronione są w sposób czynny, a tylko 283 hektary lasów podlegają ochronie ścisłej. Ściśle chronione są fragmenty dojrzałych, stabilnych ekosystemów - na przykład bór bagienny na "Suchym Bagnie". Ochroną ścisłą objęto także kilka niewielkich wydzieleń leśnych z drzewostanami w różnym wieku, w lesie zmienionym w wyniku dawnego użytkowania gospodarczego. Obserwacje nad tempem i kierunkami naturalnych przekształceń tych fragmentów lasu mogą mieć duże znaczenie dla nauki i praktyki działań ochronnych.

  

Znaczna część lasów parku ma zmieniony, w stosunku do lasów naturalnych, skład gatunkowy drzewostanów, ujednolicony wiek drzew i małe zróżnicowanie przestrzenne. Realizuje się w nich ochronę czynną. Praca leśników prowadzi do ułatwienia i przyśpieszenia powrotu lasów o charakterze naturalnym - ze składem gatunkowym drzew, odpowiadającym lokalnym warunkom glebowym oraz charakteryzujących się zróżnicowanym wiekiem poszczególnych warstw drzewostanu.

   

Dziś możemy sobie wyobrazić, jak w przyszłości mogą wyglądać nadwigierskie lasy. Biorąc pod uwagę wyniki badań jakości gleb, warunków wodnych, lokalnego klimatu oraz innych czynników, specjaliści określili optymalny skład drzewostanów oraz opisali potencjalną roślinność na całym obszarze parku. Na tej podstawie opracowywane są plany działań ochronnych, w tym związanych z przebudową drzewostanów. W miejscach, z których usunięto drzewa, wprowadza się sadzonki tych gatunków drzew, które powinny występować w danym siedlisku.

  

Lasy o uproszczonej strukturze charakteryzują się małą opornością na ataki owadów. Dlatego też ważnym kierunkiem czynnej ochrony lasów jest dbałość o utrzymywanie niskiej liczebności tych gatunków owadów, które mogą doprowadzić do zniszczenia lasów na dużym obszarze. Do najgroźniejszych należą korniki, żerujące w łyku świerków. Powstrzymanie inwazji tych owadów możliwe jest dzięki wycinaniu drzew opanowanych przez korniki i niedopuszczenie do wylotów kolejnych pokoleń chrząszczy.

  

Do ograniczania i kontroli liczebności korników stosuje się również różnego typu pułapki. Zawierają one feromony – substancje wabiące chrząszcze. W lukach i przerzedzeniach powstałych po wycięciu starych drzew sadzi się młode drzewka, przede wszystkim tych gatunków, których brakuje w otaczającym drzewostanie. Później usuwa się rośliny które zagłuszają nowe pokolenie drzew.

  

Młode drzewka, w tym również posadzone przez służbę parku, są bardzo chętnie ogryzane przez jelenie, sarny i łosie. By zapobiec szkodom w uprawach leśnych grodzi się je lub smaruje drzewka preparatami odstraszającymi, tzw. repelentami, albo zakłada osłonki. Nie grodzi się jednak wszystkich upraw, nie smaruje i nie zakłada osłonek na wszystkie drzewka, ponieważ część z nich powinna być dostępna dla zwierzyny.

  

Przewrócone lub złamane sosny i świerki usuwa się z lasu z dwu powodów: by zapobiec rozmnożeniu owadów zagrażających trwałości istnienia drzewostanów oraz by stworzyć warunki wzrostu pożądanym gatunkom liściastym. Nie wycina się jednak wszystkich chorych drzew. Część z nich pozostaje w lesie, ponieważ mają w nim do spełnienia bardzo ważną rolę. Stają się środowiskiem życia wielu gatunków grzybów, roślin i zwierząt.

  

Wszystkie wymienione wcześniej zabiegi nie rozwiązują kłopotów z ochroną drzew. Konieczna staje się także regulacja liczebności leśnych roślinożerców. Dawniej, funkcję „regulatora” liczby saren czy jeleni spełniały duże drapieżniki – głownie wilki. Dziś jest ich niewiele, i aby pogodzić potrzeby ochrony lasów z ochroną ssaków roślinożernych, niezbędne jest ograniczanie liczby zwierząt poprzez planowy odstrzał. Regulowana jest też liczba dzików, jeśli jest ich za dużo i powodują zbyt duże straty w uprawach rolnych.  

  

  

     

dalej